Πατρίκιος Τίτος, Ο ίλιγγος του ύψους

Όλους μάς εκλύουνε τα ύψη
Όλοι ονειρευόμαστε να ανεβούμε πιο ψηλά
Να κατακτήσουμε την κορφή του Ολύμπου
Να συναντήσουμε τις μούσες πάνω στον Ελικώνα
Να κατοικίσουμε σε υπερυψωμένο ρετιρέ
Να στιγματίσουμε δημόσια την υψηλή κοινωνία
Να πετύχουμε ή δυνατόν και τρίτο υψηλό μισθό
Να διδάξουμε από καθ’ έδρας υψηλές ιδέες
Να υποσχεθούμε δώρα και από οίκους υψηλής ραπτικής
Να ανεβούμε σε υψηλή πολιτική βαθμίδα
Να εμφανιστούμε με μια πανύψηλη μοντέλα
Ή έστω με κάποια σε πανύψηλα τακούνια
Να δίνουμε αφ’ υψηλού σωτήριες οδηγίες
Για να ανεβεί ψηλότερα το επίπεδο του λαού.

Εκεί που φτάσαμε
Πρέπει να κρατηθούμε
Να προσέχουμε μη γλιστρήσουμε
Μη γκρεμιστούμε στο κενό.
Μα ακόμα κι έτσι
Αν καταφέρουμε από κάπου να πιαστούμε
Σιγά, σιγά εμείς θα ξαναρχίσουμε.

Πατρίκιος Τίτος, Οι σίγουροι πως θα επιβιώσουν

Όλο και περισσότεροι εξαγγέλλουν μια καταστροφή
πιστεύοντας σ’ αυτή την αναγκαία κάθαρση
που θα ξαναγεννήσει καλύτερο τον κόσμο.
Κι αν πρόκειται χώρες ολόκληρες να γίνουν στάχτη
χιλιάδες άνθρωποι να χαθούν
δεν τους πολυνοιάζει.
Την ιστορία, λένε, την ξεγεννά η βία
σίγουροι πως αυτοί θα επιβιώσουν
οπότε θα αναλύσουν πάλι τη νέα κατάσταση
θα γράψουν το μυθιστόρημα, το χρονικό της,
ή θα συνθέσουν μια ποιητική εποποιία
όπου θα υμνούνται όσοι θυσιάστηκαν
και θα δοξάζονται όσοι εξουσιάζουν.

Πατρίκιος Τίτος , Η βία

Προσπαθώ να πω τα πράγματα

με τ`όνομά τους

και κάθε τόσο συναντώ

καινούργιες δυσκολίες.

Λογουχάρη να πω τη βία, βία,

όχι ειρηνευτική επέμβαση

τη βία των πλουσίων και ισχυρών,

ούτε αναπόφευκτες ακρότητες

τη βία των φτωχών και καταπιεσμένων.

Με δυσκολεύουνε οι μεταλλάξεις

αυτού που λέμε αναγκαιότητα της ιστορίας

οι αντιστροφές στις κινήσεις των πολιτικών

οι αναρίθμητες αναλύσεις των δημοσιολόγων

όμως κυρίως με περιπλέκουν

οι δικές μου ερμηνείες κι ενοχές.

Θα `θελα πλέον να πω ανοιχτά

ότι έφτασα να απεχθάνομαι

την κάθε, όποιου και να `ναι, βία. 

 

(από την ποιητική συλλογή η "Αντίσταση των γεγονότων" εκδ. Κέδρος 2000

Τίτος Πατρίκιος, Μπαλλάντα ενός μικρού γραφειοκράτη

Μπαλλάντα ενός μικρού γραφειοκράτη
'Ανθρωπος καθώς λεν πολύ συνειδητός.
'Αλλοτες έλεγε τ' όνομα του Στάλιν
δυο-τρεις φορές την ώρα.
Τώρα θυμάται λίγο ξεχασμένο Μαρξ και Λένιν
μα πιο πολύ κουβέντες
συγχρόνων ηγετών της μόδας.

'Ανθρωπος καθώς λεν πολύ συνειδητός.
'Αλλοτε τολμηρός πολύ
να κριτικάρει τους πιο κάτω.
Τώρα μιλάει πού και πού
για κριτική και προς τα πάνω
και ξεσκονίζει λίγο πιο διακριτικά.

'Ανθρωπος καθώς λεν πολύ συνειδητός.
'Αλλοτες έτοιμος να καταγγείλει όποιον διαφωνούσε
χαφιέ, τσιράκι της Ασφάλειας, όργανο της Ιντέλλιτζενς.
Τώρα, αληθινά αλλαγμένος,
τον βγάζει μόνο ρεβιζιονιστή, οππορτουνιστή,
κ' επιεικώς, χαλαρό ηθικά.

'Ανθρωπος πραγματικά συνειδητός
που τώρα όπως και πριν
στο κίνημα αφιερώνει
τη ζωή του ολόκληρη
έχοντας τη ματιά του προσηλωμένη
στις πρώτες θέσεις στις εξέδρες.

Ο Τίτος Πατρίκιος διαβάζει ποιήματά του (Μουσείο Μπενάκη)